نیم‌نگاهی به جامعه پذیری سیاسی
18 بازدید
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ نشده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
یکی از مباحث اساسی و مهم که در علوم مختلف مانند جامعه‌شناسی سیاسی، روان‌شناسی اجتماعی و علوم سیاسی مطرح می‌شود، جامعه‌پذیری سیاسی است. از زمان‌های بسیار دور، پژوهش‌گران سیاسی و جامعه‌شناسان، به دنبال یافتن پاسخ به این پرسش‌ها بودند که چگونه فرهنگ سیاسی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود؟ این سوال زمانی اهمیت بیشتر یافت که اثرات این انتقال در ثبات یا بی‌ثباتی نظام‌های سیاسی ـ اجتماعی بروز یافت. نظریه جامعه‌پذیری سیاسی، به دولت‌ها و نظام‌های سیاسی امکان می‌دهد که عوامل بی‌ثباتی را در یک نظام سیاسی تشخیص دهد و به دنبال راه‌های حل آن بگردد. به کمک جامعه‌پذیری‌سیاسی است که می‌توان بر کانال‌های انتقال فرهنگی جامعه مسلط شده و ارزش‌هایی را که به ثبات و استحکام سیاسی جامعه کمک می‌کند، تقویت نمود و جلو آن «دسته از هنجارهایی که به وحدت جامعه لطمه وارد می‌سازند و خطر از هم پاشیدگی فرهنگ سیاسی را افزایش می‌دهد»[1]را گرفت. این امر باعث شد که دولت‌ها و مراکز تحقیقاتی، گسترش آموزش عمومی و مراکز تعلیم و تربیت به منظور یادگیری و تربیت سیاسی نسل حاضر و نسل آینده جامعه خود را دنبال نمایند. همین مسأله باعث به وجود آمدن نظریه‌ی علمی تحت عنوان جامعه‌پذیری سیاسی(Political Socialization) شد. برای رسیدن به این منظور، به بررسی نقش نهادهایی چون خانواده، مدرسه/نظام آموزشی، گروه‌های همسالان، رسانه‌های همگانی، محیط کار و حکومت و کارگزاری‌های حزبی پرداختند.
آدرس اینترنتی